Pular para o conteúdo principal

Vício: Dery - Salif Keita

Salif Keita

Quando estava produzindo o Especial de Sábado – Nouvelles Musiques de France, alguns meses atrás, conheci uma música do genial Salif Keita, chamada Dery, faixa 04 do álbum M'Bemba (2005). Desde então, faz parte do meu playlist e é o meu coringa quando estou abafado no trabalho. Esquentei a cabeça, vou no arquivo e busco Dery. Que toca no mínimo três vezes, desanuviando tudo, me imergindo de um deserto áfrico que desconheço, só sugiro. E essa sugestão me acalma e estimula a criatividade. É quando me sinto mais Elmir. Dery é a minha meota sonora.

Segundo a Wikipedia, “Salif Keita, nascido a 25 de Agosto de 1949, é um músico e cantor de Mali. Ele é único, não só devido a sua reputação de ‘A Voz Dourada de África’, como também pelo fato de ser albino e um descendente direto do fundador do Império Mali, Sundiata Keita. Esta herança significa que Salif Keita nunca deveria ser um cantor, que é uma função desempenhada por Griots. A sua música é uma mistura de estilos de música tradicional da África Ocidental, Europa e América e, no entanto, mantendo estilo de música Islâmica. Entre os instrumentos musicais mais utilizados por Salif Keita incluem-se balafons, djembês, guitarras, koras, órgãos, saxofones e sintetizadores”.

Salif Keita - Dery



Niye N'diyagne finye
Ni ye ne diye finye
Ni ye N'diyagne Koye
Ni bole N'diyafinna
Cherie Bo o bo a nala
Aye n'diye finye
Cherie bo o bo anala
Ale yarabini n'fana yarabila
An lone nara lone le bara na fa
N'diya namo barra na
Aba voyager abawa voyage la
Kelena kouma nale n'ma
Aba voyage nadon wara voyage djan na
Kelena tamaa nela maloyala
Aba voyage ondoni bara bouger
Na bougera na tara voyage la
Na an ma gnoniena ote ben
Je veux te cherche
N'Ma kono sa
N'Ma kono
je veux te trouve
An n'ma kono, n'ma kono, n'ma kono,
N'ma kono N'tena mena feou
Demoussou tigui lou Djonnin ye kounefe fa
N'ko Dembatigui lou N'kon djon koune fe N'fa
Demoussonin bebolo amalo ke min bata
Adibe mokolon ma adibe mossobe ma tegnaye
Fiba dounia yoro tegue donninke djonin yi kounnefe
N'diyanamo benin herelelo
Je veux te chercher
N'ma kono sa
N'ma kon An n'ma kono, n'ma kono, n'ma kono,
N'ma kono netena mena fewou
Ou va se marie
Je veux te chercher, je te trouver
On va se marie
Je veux te chercher
Niye N'diyagne finye
Ni tene diyagne kola
Ni ye ne diye finye
ni bolen N'diyagne finla
Cherie bo o bo aye
Aye n'diya nafin ye
Cherie bo o bo a bara na
n'diyanamo benin yerelelo
I bawa Bamako,
N'doni bawa Segou,
Ibawa Mopti, he bawa Kayes N'fa
N'diya namo fonga soro wodo
Ibawa karifa bougouya Ne diwa Karafibougouya
Ibawa kankan djelmandi ibawa kankan tala ndiwa
Ndiwa kankan kamasoro woto
N'na le sara kan to Kankan N'mala wili oma
Je veux te cherche
N'no no no no (repeat)
No no no N'teme
No N'teme voyage la
N'tenamena kile ton koyan
On va se marie
Je veux te chercher
N'Makono sa allah diyanamo N'kono
An makono makono Makono Makono N'tenamena fewou
N'ma kono Allah Diyanamo N'ma kono
yan Ma n'makono, n'makono, n'makono n'makono, n'makono
Je veux te chercher
je veux te trouver
No no no (Repeat)
On va se marie
An newato voyage las
Cherie nekembie tognola

.

Comentários

Postagens mais visitadas deste blog

Dez passagens de Jorge Amado no romance Capitães da Areia

Jorge Amado “[Sem-Pernas] queria alegria, uma mão que o acarinhasse, alguém que com muito amor o fizesse esquecer o defeito físico e os muitos anos (talvez tivessem sido apenas meses ou semanas, mas para ele seriam sempre longos anos) que vivera sozinho nas ruas da cidade, hostilizado pelos homens que passavam, empurrado pelos guardas, surrado pelos moleques maiores. Nunca tivera família. Vivera na casa de um padeiro a quem chamava ‘meu padrinho’ e que o surrava. Fugiu logo que pôde compreender que a fuga o libertaria. Sofreu fome, um dia levaram-no preso. Ele quer um carinho, u’a mão que passe sobre os seus olhos e faça com que ele possa se esquecer daquela noite na cadeia, quando os soldados bêbados o fizeram correr com sua perna coxa em volta de uma saleta. Em cada canto estava um com uma borracha comprida. As marcas que ficaram nas suas costas desapareceram. Mas de dentro dele nunca desapareceu a dor daquela hora. Corria na saleta como um animal perseguido por outros mais fortes. A...

Dez passagens de Clarice Lispector nas cartas dos anos 1950 (parte 1)

Clarice Lispector (foto daqui ) “O outono aqui está muito bonito e o frio já está chegando. Parei uns tempos de trabalhar no livro [‘A maçã no escuro’] mas um dia desses recomeçarei. Tenho a impressão penosa de que me repito em cada livro com a obstinação de quem bate na mesma porta que não quer se abrir. Aliás minha impressão é mais geral ainda: tenho a impressão de que falo muito e que digo sempre as mesmas coisas, com o que eu devo chatear muito os ouvintes que por gentileza e carinho aguentam...” “Alô Fernando [Sabino], estou escrevendo pra você mas também não tenho nada o que dizer. Acho que é assim que pouco a pouco os velhos honestos terminam por não dizer nada. Mas o engraçado é que não tendo absolutamente nada o que dizer, dá uma vontade enorme de dizer. O quê? (...) E assim é que, por não ter absolutamente nada o que dizer, até livro já escrevi, e você também. Até que a dignidade do silêncio venha, o que é frase muito bonitinha e me emociona civicamente.”  “(...) O dinhei...

Oito poemas de Ana Martins Marques no livro Risque esta palavra

Ana Martins Marques (foto daqui ) História Ana Martins Marques Tenho 39 anos. Meus dentes têm cerca de 7 anos a menos. Meus seios têm cerca de 12 anos a menos. Bem mais recentes são meus cabelos e minhas unhas. Pela manhã como um pão. Ele tem uma história de 2 dias. Ao sair do meu apartamento, que tem cerca de 40 anos, vestindo uma calça jeans de 4 anos e uma camiseta de não mais do que 3, troco com meu vizinho palavras de cerca de 800 anos e piso sem querer numa poça com 2 horas de história desfazendo uma imagem que viveu alguns segundos. Belo Horizonte, 7 de novembro de 2016. -------- Parte alguma Ana Martins Marques Não te enganes: viajar é aborrecido. Num ponto, ao menos, todos os lugares  se parecem: neles já se passou  algo terrível.  As viagens cansam e são tristes.  Viajando apenas constatamos  a repetição tediosa do que existe. Pois para onde quer que compremos passagem levamos a nós mesmos na bagagem. Viajar é conduzir o corpo — esse comboio imundo — a...